ตามกฎหมายบุตรและบิดามารดาต่างมีหน้าที่ต้องอุปการะเลี้ยงดูซึ่งกันและกัน การอุปการะเลี้ยงดูนั้น คือ การให้ความช่วยเหลือสิ่งจำเป็นในการดำรงชีพ ได้แก่ อาหาร  เครื่องนุ่งห่ม ยารักษาโรค  และที่อยู่อาศัย  บิดามารดาจำต้องอุปการะเลี้ยงดูและให้การศึกษาตามสมควรแก่บุตรในระหว่างที่บุตรยังคงเป็นผู้เยาว์ เมื่อบุตรนั้นบรรลุนิติภาวะแล้ว บิดามารดาจึงหมดหน้าที่ดังกล่าวนี้ เว้นแต่บุตรที่บรรลุนิติภาวะนั้นจะเป็นคนทุพพลภาพและหาเลี้ยงตนเองไม่ได้ บิดามารดาจึงยังคงมีหน้าที่ต้องอุปการะเลี้ยงดูบุตรต่อไปจะกว่าบุตรนั้นจะหาเลี้ยงตนเองได้ ดังที่บัญญัติไว้ตาม ป.พ.พ.มาตรา 1564
ส่วนในกรณีของบุตรนั้น เมื่อบิดามารดาได้ให้ความอุปการะเลี้ยงดูและให้การศึกษาแก่บุตรซึ่งเป็นผู้เยาว์จนเติบใหญ่แล้ว ต่อมาบิดามารดาชราภาพลง ไม่สามารถประกอบสัมมาอาชีพหาเลี้ยงตัวเองได้ ก็ย่อมเป็นหน้าที่ของบุตรที่จะต้องอุปการะเลี้ยงดูบิดามารดาเป็นการตอบแทนกัน ดังที่บัญญัติไว้ตาม ป.พ.พ.มาตรา 1563

กรณีที่บุตรทอดทิ้งไม่อุปการะเลี้ยงดูบิดามารดาซึ่งชราภาพและหาเลี้ยงตนเองไม่ได้ เพราะอายุ ความป่วยเจ็บ กายพิการ หรือจิตพิการ โดยประการที่น่าจะเป็นเหตุให้เกิดอันตรายแก่ชีวิตนั้น บิดามารดาสามารถเรียกร้องค่าอุปการะเลี้ยงดูจากบุตรนั้นได้ โดยจะต้องคำนึงถึงความสามารถของบุตร ฐานะของบิดามารดา และพฤติการณ์ด้วย ทั้งยังสามารถดำเนินการฟ้องร้องเอาผิดต่อบุตรตามประมวลกฎหมายอาญาได้ด้วย