ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 702  อันว่าจำนองนั้น คือสัญญาซึ่งบุคคลคนหนึ่ง เรียกว่าผู้จำนอง เอาทรัพย์สินประเภทอสังหาริมทรัพย์ เช่น ที่ดิน คอนโด ไปตราไว้แก่บุคคลอีกคนหนึ่ง เรียกว่าผู้รับจำนอง เพื่อเป็นประกันการชำระหนี้ โดยไม่ส่งมอบทรัพย์สินนั้นให้แก่ผู้รับจำนอง
หมายความว่าตามกฎหมายหากมีการกู้ยืมเงินแล้วเจ้าหนี้ต้องการหลักประกันว่าเมื่อถึงกำหนดชำระหนี้ หากลูกหนี้ผิดนัด เจ้าหนี้ก็สามารถยึดทรัพย์ที่มาวางเป็นประกันได้ แต่การจำนองนั้นทรัพย์ที่นำมาจดทะเบียนจำนอง ต้องเป็นทรัพย์สินที่เป็นอสังหาริมทรัพย์ และตามกฎหมายการทำนิติกรรมประเภทอสังหาริมทรัพย์ต้องไปดำเนินการที่สำนักงานที่ดินเท่านั้น หากไม่ไปทำการจดทะเบียนที่สำนักงานที่ดิน สัญญาดังกล่าวไม่สมบูรณ์ เจ้าหนี้ก็ได้ยึดแค่กระดาษโฉนดเท่านั้น แต่หากมีการจดทะเบียนจำนองที่สำนักงานที่ดิน เมื่อลูกหนี้ผิดนัดไม่ชำระเงินกู้ยืม เจ้าหนี้สามารถฟ้องบังคับจำนองยึดที่ดินได้ก่อนเจ้าหนี้หลายอื่น