โดยปกติบุคคลย่อมมีความสามารถในการทำนิติกรรมสัญญา แต่บุคคลบางประเภทกฎหมายถือเป็นบุคคลผู้หย่อนความสามารถในการทำนิติกรรมสัญญา กฎหมายจึงต้องเข้าคุ้มครองดูแลบุคคลเหล่านี้ตามสมควรเพื่อมิให้ได้รับความเสียหาย โดยกำหนดเงื่อนไขการเข้าทำนิติกรรมสัญญาต่างๆ ให้กับบุคคลเหล่านี้ อันได้แก่ ผู้เยาว์ คนไร้ความสามารถ คนเสมือนไร้ความสามารถ บุคคลล้มละลาย เป็นต้น

ผู้เยาว์ คือ บุคคลที่ยังมีอายุไม่ครบ 20 ปีบริบูรณ์  หรือเป็นบุคคลที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ    ตามกฎหมายบุตรผู้เยาว์ซึ่งยังไม่บรรลุนิติภาวะจะต้องอยู่ภายใต้อำนาจการปกครองของบิดามารดา และบิดามารดาผู้ใช้อำนาจปกครองย่อมเป็นผู้แทนโดยชอบธรรมของบุตรโดยอำนาจของกฎหมาย ซึ่งอำนาจการปกครองนั้นรวมถึงอำนาจในการจัดการทรัพย์สินของบุตรผู้เยาว์ด้วย

โดยปกติผู้เยาว์จะทำนิติกรรมใดๆ จะต้องได้รับความยินยอมจากผู้แทนโดยชอบธรรม ซึ่งก็คือบิดามารดาเสียก่อน นิติกรรมใดที่ผู้เยาว์กระทำลงไปโดยไม่ได้รับความยินยอม นิติกรรมนั้น    ย่อมตกเป็นโมฆียะ ดังนั้น เมื่อผู้เยาว์ซึ่งมีชื่อเป็นผู้ถือกรรมสิทธ์ในที่ดินและมีความประสงค์ต้องการจะขายที่ดินดังกล่าวของตนเองนั้น จึงไม่สามารถกระทำได้ เว้นแต่จะได้รับความยินยอมจากบิดามารดาซึ่งเป็นผู้แทนโดยชอบธรรมและเป็นผู้ใช้อำนาจปกครองบุตรผู้เยาว์เสียก่อนและในกรณี     การขายที่ดินของผู้เยาว์นั้น ตามกฎหมายถึงแม้บิดามารดาผู้ใช้อำนาจปกครองจะมีอำนาจในการจัดการทรัพย์สินของบุตรผู้เยาว์ก็ตาม แต่นิติกรรมการขายอสังหาริมทรัพย์ซึ่งได้แก่ที่ดินของผู้เยาว์   ที่อาจจำนองได้นั้น บิดามารดาผู้ใช้อำนาจปกครองจะทำการขายที่ดินของบุตรผู้เยาว์ได้ก็ต่อเมื่อ   ขออนุญาตต่อศาลและศาลได้มีคำสั่งอนุญาตให้ขายที่ดินของผู้เยาว์ดังกล่าวได้เท่านั้น