วานนี้ (26 ก.พ. 60) เพจ ‘Drama-addict’ ได้มีโพสต์ข้อความแสดงความเห็นหลังจากที่ได้เข้าร่วมพูดคุยเกี่ยวกับปัญหาเรื่องเด็กติดเกม จนมีหลายคนพาลคิดไปว่าการเสียคนของเด็กมีสาเหตุมาจากเรื่องดังกล่าว ซึ่งเพจนี้เชื่อว่าการที่เด็กเสียคนนั้นไม่ใช่เพราะเกมแต่เป็นมาจากการดูแลเลี้ยงดูของพ่อ-แม่ โดยมีข้อความระบุว่า
วันนี้ ไปคุยในงานเรโทรเกมกับพล่ากุ้งมา เกี่ยวกับปัญหาเรื่องเด็กติดเกม และงานเสวนาเกี่ยวกับเกมและดราม่าเพจนู้นเมื่อไม่นานนี้ เด๋วเอาคลิปมาให้ดู แต่มีประเด็นที่คุยในงานและอยากเอามานำเสนอต่อ คือประเด็นเกี่ยวกับเรื่องเด็กติดเกม
คำถามคือ พ่อแม่ควรตัดเกมไม่ให้ลูกเล่นเลย จะช่วยลูกจากปัญหาเด็กติดเกมได้มั้ย
ก่อนอื่นเราต้องดูปัญหาที่เด็กติดเกมกันก่อน มันไม่ใช่ว่า เด็กเล่นเกมแล้ว มันจะติดเกมกันทุกคนนะครับ เพราะเราท่านที่ผ่านมาถึงวัยผู้ใหญ่ได้ก็มีจำนวนไม่น้อยที่เคยเล่นเกมมาก่อนในวัยเด็ก แต่ทำไมเราไม่ติดเกมแบบปัญหาเด็กติดเกมบางกลุ่มวะ
ประเด็นนี้มีนักวิจัย หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เขาไปสำรวจความเห็นของกลุ่มๆ เด็กที่ติดเกมมา ส่วนมาก พบว่า
เด็กกลุ่มนี้มีปัญหาเรื่องพื้นฐานครอบครัว ประมาณว่าพ่อแม่ไม่ค่อยสนใจเลี้ยงลูก บ้างก็เลี้ยงลูกด้วยเงิน ทำงานหาเงินอย่างเดียว แล้วโยนเงินให้ลูกไปเล่นเกม
ไม่ได้มีเวลาคุยกันทำกิจกรรมร่วมกันอะไรมากมาย คิดว่าแค่นี้ก็พอแล้ว บางคนก็เป็นเด็กที่มีปัญหาที่โรงเรียน ไม่ได้รับการยอมรับจากเพื่อน มีปัญหาเรื่องการเรียนจนไม่อยากไปโรงเรียนต่อ มนุษย์ทุกคนย่อมต้องการแสวงหาความสุขในชีวิต เด็กพวกนี้ก็เหมือนกัน เมื่อที่บ้าน ที่โรงเรียน ไม่สามารถสร้างความสุขให้เขาได้ เขาก็จะไปแสวงหาความสุขจากที่อื่นๆ และแหล่งหนึ่งที่เด็กพวกนี้ไป คือ เกมออนไลน์
ลองนึกภาพว่าเด็กคนหนึ่ง อยู่บ้าน ไม่มีใครเหลียวแล อยู่โรงเรียนเพื่อนก็ไม่คบ ครูก็ดุด่า แต่เมื่ออยู่ในร้านเกม อยู่ในเกมออนไลน์ เขาคืออภิมหาเทพไนท์เลเวล 99 เท้าเรืองแสงพกเคลย์มอร์ตีบวก 11 ที่คนต่างนับหน้าถือตาและชาบูอูราๆ กันทั่วเซิฟ
ตามทฤษฎีความต้องการพื้นฐานของมนุษย์ของมาสโลว์ แบ่งความต้องการของคนเราเป็นหลายลำดับขั้น เรียงจากความต้องการพื้นฐานไปสู่ความต้องการระดับสูงสุดในชีวิต เริ่มจาก ความต้องการทางกายภาพ อาหาร หยูกยา ที่อยู่อาศัย ตามด้วยความต้องการความมั่นคงปลอดภัย ความต้องการความรักและความเป็นเจ้าของ ความต้องการที่จะได้ความเคารพนับถือจากผู้อื่น
พ่อแม่ให้เงินซื้ออาหารกับลูกได้ ให้เงินซื้อเสื้อผ้าหยูกยาอาหารที่อยู่อาศัยกับลูกได้ นั่นคือการตอบสนองความต้องการพื้นฐานทางกายภาพให้กับลูก นั่นคือความต้องการพื้นฐาน แต่สิ่งที่เด็กได้จากการเล่นเกมออนไลน์ มันคือการตอบสนองความต้องการขั้นที่สูงขึ้นไปคือความต้องการความรัก และความต้องการความเคารพนับถือ
เมื่อความต้องการของเด็กได้รับการเติมเต็ม ก็จะนำไปสู่ความสุข ความพึงพอใจ นำไปสู่การกระตุ้นระบบ reward system ในสมอง คือสมองจะหลั่งสารสื่อประสาทที่ทำให้เด็กมีความสุขออกมา และเมื่อวงจรนี้เกิดซ้ำเรื่อยๆ มันจะนำไปสู่การเสพติดเกม ซึ่งมีกลไกคล้ายคลึงกับการเสพยาเสพติดในที่สุด
คำถามคือ เมื่อเราห้ามเด็กไม่ให้เล่นเกมโดยเด็ดขาดเลย จะแก้ปัญหานี้ได้มั้ย ??
ลองนึกภาพนะครับว่าเด็กที่พื้นฐานครอบครัวมีปัญหา พ่อแม่เลี้ยงลูกไม่เป็นไม่เอาใจใส่ ใครๆ ก็ไม่เหลียวแล จนเด็กติดเกม เมื่อเอาเกมออกจากเด็ก และบำบัดเขาจนหายติดเกม แต่ชีวิต ครอบครัว สังคม ยังเหี้ยแบบเดิม เขาก็ต้องการไขว่คว้าหาความสุขมาเติมเต็มในชีวิตเขาเหมือนเดิม แต่รอบหน้าอาจเปลี่ยนจากติดเกม เป็นติดยา ติดการพนัน ติดห่าติดเหวอะไรก็ได้ที่ทำให้เขามีความสุข
ดังนั้นปัญหาเด็กติดเกม มันเป็นเรื่องซับซ้อน ที่เราต้องคุยกันถึงปัจจัยทุกอย่าง ที่ทำให้เด็กเกิดปัญหานี้ ไม่ใช่อุปโลกแพะขึ้นมาซักตัว แล้วโยนให้เป็นความผิดเป็นความชั่วร้ายของมันทั้งหมด เหมือนแพะที่ชื่อ ทัก….. เอ้ยยยยยย ชื่อ เกม นั่นแล ถถถถถถถถถถถถถถถ
ดังนั้นพ่อแม่ก่อนที่จะโทษว่าเกมทำให้ลูกเสียคน เราควรมาคุยกันว่าวิธีการเลี้ยงลูกของคุณพ่อคุณแม่มีปัญหาตรงไหนด้วยนะครับ เพราะถ้าเลี้ยงลูกอย่างดี จนลูกมีครอบครัวที่อบอุ่น มีสุขภาพจิตที่แข็งแรง เด็กแม่งไม่ติดเกมกันง่ายๆหรอกครับ
