เหตุการณ์ดัง คดีลุงวิศวะ ก่อเหตุยิงเด็กชั้น ม.4 จนเป็นเหตุให้เสียชีวิต เมื่อวันที่ 4 ก.พ. 2560 บริเวณริมถนนตลาดอ่างศิลา จ.ชลบุรี หลังศาลพิพากษาจำคุก 15 ปี ลดโทษ 1 ใน 3 เหลือจำนวน 10 ปี ล่าสุด เพจทนายได้โพสต์ย้อนสรุปคดี “ลุงวิศวะ” ลงเพจ
จากกรณีที่ นายสุเทพ โภชนสมบูรณ์ อายุ 50 ปี วิศวกรที่ก่อเหตุยิง นายนวพล ผึ่งผาย หรือ ปอน อายุ 17 ปี นักเรียนชั้น ม.4 เสียชีวิตริมถนนตลาดอ่างศิลา จ.ชลบุรี เมื่อวันที่ 4 ก.พ. ที่ผ่านมา โดยเรื่องราวดังกล่าวผ่านมากว่า 1 ปี 7 เดือน ล่าสุด วันนี้(27 ก.ย.) ศาลชั้นต้นจังหวัดชลบุรี ได้มีคำพิพากษาจำคุก ลุงวิศวะ จำนวน 15 ปี ลดโทษ 1 ใน 3 เหลือจำนวน 10 ปีนั้น
เพจเฟซบุ๊กดัง “นักกอดหมอนออนไลน์” ก็ได้โพสต์ย้อนให้ทราบถึงที่มาของคดีดังกล่าวด้วย โดยข้อความระบุว่า “ศาลจังหวัดชลบุรี ได้มีคำพิพากษาในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 2941/2560 ที่พนักงานอัยการจังหวัดชลบุรีและนางสาวมณีพร ผึ่งผาย เป็นโจทก์ยื่นฟ้องนายสุเทพ ฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนา , พาอาวุธปืนติดตัวไปในเมือง หมู่บ้าน หรือทางสาธารณะ โดยไม่มีเหตุสมควรและไม่ได้รับอนุญาต หรือที่เรียกกันสั้นๆว่า “คดีลุงวิศวะ”
ตั้งแต่เกิดเหตุ สังคมต่างวิจารณ์กันไปต่างๆนานา ตามข้อเท็จจริงที่ค่อยๆปรากฎออกมาในสื่อ บ้างก็ว่า “เป็นกูก็ยิง” บางคนใจเย็นหน่อยก็คิดว่า “ควรจะแยกย้ายกลับไปนอนบ้านก็ไม่ต้องมีใครเจ็บใครตาย” กรณีแบบนี้จะอ้างเหตุป้องกัน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 68 ได้มั้ย? แล้วการที่ผู้เสียหายมีส่วนร่วมกระทำความผิด (วิวาท) ผลจะเป็นอย่างไร??
คดีนี้ศาลได้ยกเหตุผลประกอบคำพิพากษาไว้โดยสรุปได้ ดังนี้
– จำเลยกับพวกของผู้ตายมีเหตุวิวาทกันที่หนึ่ง โดยผู้ตายและพวกได้ขับรถออกไปแล้ว ทำให้การวิวาทจบลงไป ณ ตรงนั้น
– จำเลยได้เตรียมอาวุธปืน พร้อมขับรถตามผู้ตายและพวกไปในลักษณะวิวาทอีก
– จำเลยมีโอกาสยับยั้งชั่งใจที่จะไม่เข้าวิวาท
ด้วยเหตุข้างต้น จำเลยจึงไม่อาจอ้างเหตุป้องกันตาม มาตรา 68 ได้
นอกจากนั้น ยังมีข้อเท็จจริงฟังได้ว่า “จำเลยมิได้มีจิตใจโหดเหี้ยม เพียงแต่ขาดสติยับยั้งชั่งใจ… หลังเกิดเหตุมิได้หลบหนีและยอมรับกับตำรวจในทันทีว่าเป็นคนยิงผู้ตาย ประกอบกับผู้ตายมีส่วนกระทำความผิด เห็นสมควรลงโทษจำเลยในสถานเบา…”
กรณีทำนองนี้เคยมีคำพิพากษาฎีกาที่ 8347/2554 วางหลักไว้ว่า “จำเลยสมัครใจเข้าวิวาทและต่อสู้กับผู้เสียหาย และเป็นการกระทำที่จำเลยเข้าสู้ภัยทั้งที่ยังไม่มีภยันตรายมาถึงตน จึงเป็นการกระทำโดยที่ไม่มีกฎหมายให้อำนาจไว้ แม้ผู้เสียหายจะทำร้ายจำเลยก่อน ก็เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นขณะที่จำเลยกับผู้เสียหายสมัครใจวิวาทกัน ดังนั้น จำเลยจึงไม่อาจที่จะอ้างสิทธิป้องกันได้ตามกฎหมาย และแม้จำเลยมีความไม่พอใจผู้เสียหายเป็นอย่างมาก แต่เมื่อจำเลยสมัครใจที่จะไปต่อสู้กับผู้เสียหายเอง ก็ไม่อาจถือได้ว่าจำเลยถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม จำเลยจึงไม่อาจอ้างเหตุบันดาลโทสะได้เช่นเดียวกัน ”
บางครั้งเหตุการณ์ที่เรามองว่าเป็นภยันตราย แต่หากตั้งสติดีๆ อาจมองเห็นทางที่จะยุติกันได้โดยไม่ต้องมีเหตุรุนแรง ก็ควรตั้งสติให้มากไว้เถอะครับ สุดท้ายแล้วไม่มีฝ่ายใดได้ประโยชน์ มีแต่ต้องบาดเจ็บ เสียชีวิต เสียอิสรภาพ
อย่าปล่อยให้อารมณ์ต้องนำพาเราไปในทางที่ไม่ควรไปเลยครับ
//@แอดแมว//
ปล. ไม่สามารถนำรายละเอียดไปใส่ไว้ในคอมเมนต์ได้ ขออนุญาตแปะในบทความละกัน
——————————————–
คำพิพากษาโดยสรุป
ศาลพิเคราะห์แล้วเห็นว่าพยานหลักฐานรับฟังได้ว่าจำเลยพกพาอาวุธปืนติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านหรือทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุสมควรและไม่ได้รับอนุญาต แล้วใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายจริง ส่วนปัญหาที่ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการกระทำเพื่อป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ เห็นว่า เหตุคดีนี้สืบเนื่องมาจากพวกของผู้ตายซึ่งเป็นคนขับรถตู้ และรถยนต์ จอดรถที่หน้าร้านขายของฝากกีดขวางทางออกของจำเลย ทำให้มีปากเสียงกันแต่เหตุวิวาทจบลงไปภายหลังจากที่พวกของผู้ตายขับรถตู้ และรถยนต์ ออกไปโดยมิได้ท้าทายจำเลยอีก
หากจำเลยมีสติรู้จักยับยั้งชั่งใจจอดรถรอสักพักหนึ่ง เพื่อให้โทสะคลายลงแล้วค่อยขับรถออกไป เหตุคดีนี้คงไม่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน แต่จำเลยกลับขับรถตามรถทั้งสองคันไปในทันที พร้อมขับแซงรถตู้บีบแตรยาวใส่แล้วขับไปอยู่ด้านหน้าชะลอความเร็วลงจนเกือบจะหยุดรถเพื่อให้ชนท้าย ทั้งภรรยาจำเลยใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่ถ่ายภาพรถยนต์ของพวกผู้ตายไว้อีก เช่นนี้ย่อมเป็นการท้าทายผุ้ตายกับพวกให้เกิดโทสะและเข้ามาวิวาทกับจำเลย
เหตุที่จำเลยมีความฮึกเหิมกล้าท้าทาย ก็เนื่องจากจำเลยพกพาอาวุธซึ่งบรรจุลูกกระสุนปืนไว้แล้วติดตัวไปด้วย และเตรียมอาวุธปืนไว้ตั้งแต่ที่หน้าร้านขายของฝาก บ่งชี้ถึงเจตนาขอจำเลยว่าพร้อมจะสมัครใจวิวาท เมื่อพวกของผู้ตายขับรถยนต์มาถึงที่เกิดเหตุ จำเลยได้หักหัวรถอย่างกระทันหันในลักษณะปาดหน้าและขัดขวางมิให้รถยนต์ของพวกผู้ตายขับต่อไปได้ แสดงให้เห้นว่าจำเลยมีเจตนาวิวาทกับผู้ตายและพวกมาตลอดทาง
จนกระทั่งถึงที่เกิดเหตุซึ่งเป็นจุดสุดท้ายก่อนที่จะยิงกัน จำเลยก็ยังมีเจตนาวิวาทอยู่ เมื่อจำเลยเห็นว่าผู้ตายกับพวกมากันหลายคนก็เริ่มเกิดความขลาดกลัว แต่ยังคงพูดกับผู้ตายด้วยน้ำเสียงและคำพูดในลักษณะไว้ท่าทีว่าจะเอาเรื่อง ไม่ใช่คำพูดในทำนองขอโทษการกระทำของตนหรือแสดงให้เห็นว่าไม่อยากมีเรื่องให้เลิกแล้วกันไป ประกอบกับจำเลยเตรียมอาวุธปืนไว้พร้อมยิงต่อสู้ฝ่ายผู้ตายจึงต้องฟังว่าต่างฝ่ายต่างสมัครใจวิวาท
แม้ผู้ตายกับพวกทำร้ายร่างกายจำเลยก่อน จำเลยจึงใช้อาวุธปืนยิงผู้ตาย แต่เมื่อเหตุการณ์เกิดขึ้นต่อเนื่องเชื่อมโยงกันมาไม่ขาดตอนนับระยะเวลาตั้งแต่ต้นจนจบเพียง 5 นาทีเศษ และตามพฤติการณ์เป็นกรณีที่ต่างฝ่ายต่างสมัครใจวิวาทกัน จำเลยจะอ้างว่ายิงผู้ตายเพื่อป้องกันสิทธิ์ของตนไม่ได้ ทั้งไม่ปรากฏว่าผู้ตายกับพวกทำร้ายมารดา ภรรยา และหลาน ที่มากับจำเลยจึงอ้างไม่ได้ว่า จำเลย ยิงตายเพื่อป้องกันสิทธิ์ของผู้อื่นให้พ้นภยันอันตรายที่ใกล้จะมาถึง
จำเลยจึงมีความผิดฐานพกพาอาวุธปืนและฆ่าผู้อื่นตามฟ้องแต่เนื่องจากจำเลยมิได้มีจิตใจโหดเหี้ยมเยี่ยงโจรผู้ร้าย เพียงแต่ขาดสติยับยั้งชั่งใจในการควบคุม จำเลยจึงยิงปืนไปเพียงหนึ่งนัด หลังเกิดเหตุมิได้หลบหนีและยอมรับกับตำรวจในทันที ว่า เป็นคนยิงผู้ตายประกอบกับผู้ตายมีส่วนร่วมในการกระทำความผิดเห็นสมควรลงโทษจำเลยในสถานเบาฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาจำคุก 15 ปี ลดโทษ 1 ใน 3 คงจำคุก 10 ปี ฐานพกพาอาวุธปืนปรับ 4,000 บาทลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงปรับ 2,000 บาทรวมจำคุก 10 ปีและปรับ 2,000 บาท
พร้อมยกคำร้องขอเข้าร่วมเป็นโจทก์ของนางสาวมณีพร ผึ่งผาย มารดาผู้ตาย และให้ถือว่า นางสาวมณีพร อยู่ในฐานะผู้ร้องขอให้จำเลยชดใช้ค่าสินไหมทดแทนเท่านั้น พร้อมสั่งให้จำเลยชดใช้ค่าสินไหมทดแทนจำนวน 340,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยในอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีนับแต่วันยื่นคำร้องขอ
—————————
ประมวลกฎหมายอาญา
มาตรา 68 ผู้ใดจำต้องกระทำการใดเพื่อป้องกันสิทธิของตน หรือของผู้อื่น ให้พ้นจากภยันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมาย และเป็นภยันตรายที่ใกล้จะถึง ถ้าได้กระทำพอสมควรแก่เหตุ การกระทำนั้นเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย ผู้นั้นไม่มีความผิด
มาตรา 288 ผู้ใดฆ่าผู้อื่น ต้องระวางโทษประหารชีวิต จำคุก ตลอดชีวิต หรือจำคุกตั้งแต่สิบห้าปีถึงยี่สิบปี
—————————
คำพิพากษาฎีกาที่ 8347/2554
ก่อนเกิดเหตุผู้เสียหายมีเรื่องทะเลาะโต้เถียงกับจำเลยซึ่งนั่งดื่มสุราอยู่ที่ร้านใกล้ที่เกิดเหตุ จึงเชื่อว่าเป็นสาเหตุให้จำเลยไม่พอใจผู้เสียหายเป็นอย่างมาก ในวันเกิดเหตุเมื่อผู้เสียหายออกจากร้านไปแล้ว ผู้เสียหายร้องตะโกนท้าทายจำเลยให้ออกไป จะฟันให้คอขาด จำเลยจึงรีบวิ่งไปหาผู้เสียหาย ถือได้ว่าจำเลยสมัครใจเข้าวิวาทและต่อสู้กับผู้เสียหาย และเป็นการกระทำที่จำเลยเข้าสู้ภัยทั้งที่ยังไม่มีภยันตรายมาถึงตน จึงเป็นการกระทำโดยที่ไม่มีกฎหมายให้อำนาจไว้ แม้ผู้เสียหายจะทำร้ายจำเลยก่อน ก็เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นขณะที่จำเลยกับผู้เสียหายสมัครใจวิวาทกัน
ดังนั้น จำเลยจึงไม่อาจที่จะอ้างสิทธิป้องกันได้ตามกฎหมาย และแม้จำเลยมีความไม่พอใจผู้เสียหายเป็นอย่างมาก แต่เมื่อจำเลยสมัครใจที่จะไปต่อสู้กับผู้เสียหายเอง ก็ไม่อาจถือได้ว่าจำเลยถูกข่มเหงอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรม จำเลยจึงไม่อาจอ้างเหตุบันดาลโทสะได้เช่นเดียวกัน การกระทำของจำเลยไม่เป็นการกระทำเพื่อป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย และไม่เป็นการกระทำโดยเหตุบันดาลโทสะ”
ที่มา นักกอดหมอนออนไลน์
