น่าคิด หมอเดว โพสต์ชี้วิชาชีพควบคู่วิชาชีวิต จะยึดแค่เกรดไม่ได้ หลังประธานผู้ตรวจการแผ่นดินเสนอให้เด็ก ป.6 เกรดต่ำกว่า 2.5 จ่ายค่าเทอมเข้า ม.1 เอง
วานนี้ (27 เม.ย. 59) ผู้ใช้เฟซบุ๊ก @Suriyadeo Tripathi ได้โพสต์ข้อความแสดงความเห็นถึงกรณีที่ประธานผู้ตรวจการแผ่นดินนายศรีราชา วงศารยางกูร เสนอแนวคิดให้รัฐบาลปฏิรูปการศึกษาของไทยด้วยการให้นักเรียนที่ จบ ป.6 เกรดต่ำกว่า 2.5 ต้องจ่ายค่าเทอม ม.1 เอง เพื่อหวังฝึกเด็กให้รู้รับผิดชอบตั้งใจเรียน รู้คุณค่าของงบประมาณ ว่า
“ลองถามเล่นๆ ว่า หากเด็กเรียนเก่งมากเกรด 4.00 แต่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน ไม่สนใจกิจกรรมส่วนรวม กลุ่มนี้ควรจ่ายค่าเทอมเองไหมครับ” #วิชาชีพควบคู่วิชาชีวิต
งานสำรวจต้นทุนชีวิต (ทักษะรู้คิด บวกจิตสำนึกทั้งต่อตนเองและสังคม) เมื่อปี 2556 โดย สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว ร่วมกับหน่วยงานต่างๆ ทำในเด็ก 3กลุ่ม ในเด็กระดับมัธยมปลาย
กลุ่มแรก คือสำรวจทั่วประเทศ เด็กในระบบกว่าหมื่นตัวอย่าง
กลุ่มที่สอง สำรวจในกลุ่มเรียนเก่ง ครีมของประเทศ
กลุ่มที่สาม สำรวจในกลุ่มเด็กนอกระบบการศึกษาที่เรียนในระบบไม่ได้
ผลปรากฎว่า กลุ่มที่สอง คือเด็กเรียนเก่งที่สุดมีจิตสาธารณะ ตกถึง 9 ตัวชี้วัด ในขณะที่ กลุ่มที่เรียนกับระบบไม่ได้ กลับตกแค่ 4 ตัวชี้วัด (ล้วนเป็นตัวชี้วัดด้าน สมรรถนะการเรียน ซึ่งมีจำนวนไม่น้อยที่มี Learning problem)
ข้อมูลดังกล่าว ถูกต้องครับว่า เด็กกลุ่มที่เรียนแย่ที่สุดคือกลุ่มที่เรียนกับระบบไม่ได้ต้องใช้การศึกษาทางเลือก แต่พิสูจน์ชัดเจนว่า ทักษะรู้คิดจิตสำนึกไม่ได้แย่ที่สุด โดยเฉพาะจิตสำนึกสาธารณะ ในขณะที่กลุ่มที่สังคมให้ความสำคัญกับเกรดมากๆ กลับเป็นกลุ่มที่มีทุนชีวิตต่ำที่สุด โดยเฉพาะพลังชุมชน
จากข้อมูลดังกล่าวเกิดคำถามว่า หากเราคิดตัดสินเด็กเพียงแค่เกรด GPAX โดยไม่สนใจทักษะการอยู่ร่วมและจิตสำนึกต่อสังคม คงไม่ยุติธรรม ท่ามกลางความอ่อนแอกับระบบการศึกษาที่ยังไม่มีคุณภาพ
ยกตัวอย่าง เด็ก ม.ปลายคนหนึ่ง สอบ กสพท. หรือสอบตรง เก่งมาก สามารถสอบเข้าได้หมด ตั้งแต่ภาคการศึกษาที่ 2 ชั้นม.6 หลังจากนั้นไม่มาเรียน หรือไม่สนใจทำกิจกรรมใดๆ และไม่ช่วยเหลือเพื่อนใดๆ
เวลาครูให้ทำงานกลุ่ม ก็จะมีเด็กเพียงส่วนหนึ่งทำ อีกส่วนทำไม่ค่อยเต็มที่หรือแทบไม่ทำเลย หรือทำลวกๆ แบบ copy and paste เพราะเอาเวลาที่เหลือไปติวกวดวิชา เด็กแบบนั้นก็ได้เกรดดีแต่เห็นแก่ตัว หรือประเภทครูให้งานกลุ่ม กลับกลายเป็นพ่อแม่ของกลุ่มนั้นไปทำแทน ให้ลูกๆเอาเวลาไปกวดวิชาติวเข้มแทน
โดยสรุป เกรดอย่างเดียวแน่ใจไหมครับว่าวัดคุณภาพเด็กได้จริง เด็กที่มีปัญหาการเรียน (Learning problem / Learning disorder) มีสาเหตุมากมาย แต่เลือกเกิดไม่ได้ แต่มีผลลัพธ์เหมือนกันคือผลสัมฤทธิ์การเรียน เพราะระบบการศึกษาเรายังขาดคุณภาพในวิธีการเรียนการสอนและการประเมิน การสอบ ครูเราก็ไม่ค่อยเน้น group discussion
ก่อนข้อเสนอใดๆ อยากเห็นแผนการพัฒนาการศึกษาที่เป็นรูปธรรม เช่น พัฒนากระบวนการเรียนการสอน ( Facilitator, flip class room, Problem solving learning etc.) ปรับ mindset เป้าหมายการศึกษา ไม่ใช่มุ่งเน้นแค่ความเก่ง เน้นแค่เกรด คงไม่อยากได้ลูกศิษย์ที่เก่งมากๆแต่พูดภาษาคนไม่รู้เรื่อง ขาดทักษะการอยู่ร่วมกับสังคม
Learn to live เพื่อพัฒนา เป้าหมายการเรียนรู้ มุ่งอาชีพ (วิชาชีพ) แต่ต้องควบคู่ กับ Learn to Love เพื่อพัฒนา เป้าหมายการเรียนรู้เพื่อมุ่งทักษะจิตสำนึกการอยู่ร่วมสังคม (วิชาชีวิต) ผลประเมินวัดวิชาชีพกันที่เกรด ก็ต้องควบคู่กับ วัดวิชาชีวิต กันที่ทักษะการทำกิจกรรมด้วย
ระบบการศึกษายิ่งมุ่งเน้นการยกระดับคุณภาพพลเมืองของรัฐทั้งประเทศ ไม่เลือกที่รักมักที่ชัง ทั่วไม่ว่าจะอยู่บนดอย หรืออยู่ในเมือง
โดย หมอเดว
ทั้งนี้นอกจากเพจ หมอเดวแล้ว เพจ @เลี้ยงลูกนอกบ้าน ของหมอโอ๋ ก็ได้มีการแสดงความเห็นถึงเรื่องดังกล่าวเช่นกันว่า #การศึกษาไทยที่ใครว่าแย่ หมออ่านข่าวนี้ด้วยความเศร้าใจกับการศึกษาไทย (หลังจากเศร้าอยู่ทุกวันจากการได้รับรู้ปัญหาเรื่องการศึกษาจากวัยรุ่นในคลินิก)
กับแนวคิด… “เด็กเรียนได้ไม่ถึง 2.5 พ่อแม่จะต้องรับผิดชอบเรื่องค่าเล่าเรียนเองทั้งหมด เพื่อเป็นการกระตุ้นให้พ่อแม่ใส่ใจกับการเรียนของเด็กให้มากขึ้น”
หมอไม่รู้ว่าท่านผู้ตรวจการต้องการสื่ออะไรกับสังคมไทย? แต่มันช่างเป็นแนวคิด ที่ยิ่งตอกย้ำความเข้าใจผิดๆ ในสังคมเรา
“เด็กดี คือเด็กเรียนเก่ง”
“เด็กเรียนไม่เก่ง คือเด็กไม่เอาไหน”
“เด็กไม่เก่ง ก็เพราะพ่อแม่ไม่ทุ่มเทสั่งสอน”
………………..
เด็กแต่ละคนเกิดมากับต้นทุนทางสมองที่ไม่เท่ากัน ทำให้เรามีศักยภาพที่แตกต่างกัน
บางคนอาจเรียนไม่เก่ง แต่วาดรูปเก่ง บางคนชอบเล่นดนตรี บางคนวิ่งคล่องว่องไว บางคนเป็นเด็กมนุษย์สัมพันธ์ดี บางคนเป็นเด็กมีน้ำใจ หรือบางคนอาจจะเป็นเด็กธรรมดาๆ ที่ไม่ต้องโดดเด่นอะไร แต่ก็เอาตัวรอดได้ในการใช้ชีวิต
“เราต่างมีความหลากหลายที่มีความพิเศษ”
การเอาเรื่องการเรียนมาตัดสินเด็ก…อาจทำให้เด็กถูกบังคับให้ต้องเรียนพิเศษให้มากขึ้นๆๆ จนไม่มีเวลาค้นหาตัวเอง เด็กถูกกกดันด้วยบรรยากาศแย่ๆ จากพ่อแม่ที่ไม่อยากรับภาระค่าใช้จ่าย
เด็กถูกชี้นิ้วว่าเป็นตัวปัญหา โดยไม่มีใครมองที่มาของปัญหาที่แท้จริง พ่อแม่รู้สึกแย่ทั้งกับลูก รู้สึกล้มเหลวกับตัวเอง เด็กเชื่อไปตลอดชีวิตว่า “ฉันมันคือคนไม่เอาไหน” เด็กออกจากระบบการศึกษามากขึ้นกว่าเดิม
…………………………
“เราทุกคนเกิดมาเพื่อแตกต่างกัน”
การศึกษาที่ดี จะนำพาให้เด็กค้นพบศักยภาพนั้นของตัวเอง แต่การศึกษาที่เลว จะทำให้เด็กค้นพบแต่ความล้มเหลวของตนเองเช่นกัน
จงให้โอกาสทางการศึกษาแก่เด็กทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน เพราะการศึกษาขั้นพื้นฐาน “ไม่ใช่การปรนเปรอเด็ก” แต่เป็นสิทธิที่เราทุกคนควรได้รับ อยากพัฒนาการศึกษา… ควรพัฒนา “คุณภาพ” ของระบบการศึกษาที่กำลังถอยหลังและล้มเหลว มากกว่าการริดรอนสิทธิ และทำให้เด็กถูกตีตรา ด้วยมุมมองแคบๆว่า “เราทุกคนต้องเรียนดี”
#หมอโอ๋เพจเลี้ยงลูกนอกบ้าน
ผู้อยากให้ผู้ตรวจการทุกคนไปเรียนร้องเพลงกับโค้ชเดอะวอยซ์ เพราะอยากรู้ว่าท่านๆ จะร้องเพลงออกมาได้น่าฟังเหมือนกันทุกคนมั้ย?
ติดตามข่าวสารอื่น ๆ ที่น่าสนใจได้ที่นี่ news.mthai.com
MThai News
