พระไพรวัลย์ วรรณบุตรโพสต์ชี้ ไม่ใช่หน้าที่ของเรา ที่จะไปประณามหรือตัดสินบุญบาปต่อคนที่ฆ่าตัวตาย
จากกรณีที่เชสเตอร์ เบนนิงตัน วัย 41 ปี นักร้องชื่อดัง ที่ผู้คนรู้จักกันในฐานะนักร้องนำวง ลิงคินพาร์ก (Linkin Park) เสียชีวิตจากการฆ่าตัวตาย ทำให้ผู้คนต่างหดหู่และพากันแสดงความไปต่างๆ นานา และประเด็นที่ก่อให้เกิดเป็นกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักคงจะเป็นกรณีที่ ดีเจพล่ากุ้ง วิจารณ์การฆ่าตัวตายของ เชสเตอร์ เบนนิงตัน ว่า “ไม่ควรฆ่าตัวตาย” คลิกอ่านข่าว >>> ดีเจพล่ากุ้ง ยอมรับผิด-ขอบคุณทุกคำติชม หลังวิจารณ์การฆ่าตัวตาย
ทางด้านพระไพรวัลย์ วรรณบุตร แห่งวัดสร้อยทอง พระอารามหลวง ได้โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊กส่วนตัว ถึงประเด็นการฆ่าตัวตายว่า
พอดีมีนักข่าวขอสัมภาษณ์ประเด็นเรื่องการฆ่าตัวตายเป็นบาปไหม อาตมาจึงขอพูดเรื่องนี้ ให้ชัดชัดอีกทีนะ
“เราควรให้เกียรติในการตัดสินใจของคนอื่น แม้ว่า ในความเห็นของเรา การตัดสินใจนั้น มันจะไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องก็ตาม อย่างเรื่องการฆ่าตัวตาย ถามว่าทำไมต้องเคารพ หรือแสดงความเห็นใจต่อคนที่ฆ่าตัวตาย มากกว่าที่จะไปด่าทอ สาปแช่ง หรือแม้แต่ตัดสินความดีเลวของเขา ง่ายง่ายก็คือ เพราะเราไม่ใช่คนที่ฆ่าตัวตายคนนั้น
เมื่อเราไม่ใช่เขา เราจึงไม่อาจรู้ได้เลยว่า คนคนหนึ่งที่อยู่ดีดีตัดสินใจจบชีวิต เขาเจอกับอะไรมาบ้าง มีความรู้สึก หรือทุกข์ทนอย่างไร ป่วยเป็นโรคอะไรหรือเปล่า นี่คือเรื่องที่มีความซับซ้อน และเป็นอะไรที่เราควรทำความเข้าใจ ไม่ใช่ไปอ้างหลักศาสนาตัดสินเขา วิจารณ์เขาแบบดูหมิ่น ในขณะที่คนซึ่งตายไปแล้ว ลุกขึ้นมาอธิบายอะไรไม่ได้
การพูดเช่นนี้ ไม่ได้หมายความว่า เราเห็นด้วยกับการฆ่าตัวตาย เราไม่ได้กำลังจะบอกว่า การฆ่าตัวตายเป็นสิ่งที่ดี แต่เรากำลังต้องการให้คนทำความเข้าใจ ถึงสาเหตุและที่มาของการตัดสินใจฆ่าตัวตาย ของคนคนหนึ่งต่างหาก อันนี้สำคัญมาก เพราะการฆ่าตัวตายในแต่ละกรณีมันมีเหตุปัจจัยมีที่มาไม่เหมือนกัน บางคนอาจเลือกที่จะฆ่าตัวตาย เพราะหนีความผิดหรือหนีปัญหา
การฆ่าตัวตายในลักษณะนี้เป็นอีกประเด็นหนึ่ง บางคนตัดสินฆ่าตัวตาย เพราะมีอาการป่วย มีสติคือความรู้ตัวไม่สมบูรณ์ ระบบการทำงานบางอย่างของการร่างกาย ทำงานผิดปกติ ทำให้มีผลต่อการคิดวิเคราะห์ นี่ก็อีกเรื่องหนึ่ง คือ เราไม่สามารถมองประเด็นพวกนี้ แบบเหมารวมได้ ไม่สามารถตัดสินคนที่ฆ่าตาย ในในกรณีที่แตกต่างกัน ด้วยเหตุผลแบบเดียวได้
ที่สำคัญ เรื่องที่เราควรจะกลับมอง เมื่อเกิดกรณีการฆ่าตัวตายของคนที่มีชื่อเสียงมากมาก คือ เราในฐานะคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ทำยังไง จะไม่ให้เรื่องแบบนี้ เกิดขึ้นกับเรา หรือคนใกล้ตัวของเรา เรื่องนี้ต่างหากที่เราต้องนำมาเตือนตัวเอง ทำยังไงเราจะเป็นกัลยาณมิตร ของคนที่เขามีความทุกข์อันสาหัสทางใจได้ ทำอย่างไรจะช่วยเขา ให้คลายออกจากความทุกข์อันนั้น ทำยังไง เราถึงจะเข้าใจคนที่เขาป่วยเป็นโรคซึมเศร้าได้อย่างถูกต้อง จะปฎิบัติต่อเขายังไง ไม่ให้มีผลกระทบต่ออาการที่เขาเป็น เพื่อที่เขาจะได้มีกำลังใจและไม่คิดสั้น ทำร้ายตัวเอง ต้องขีดเส้นใต้ให้มากมากว่า ไม่ใช่หน้าที่ของเรา ที่จะไปประณามหรือตัดสินบุญบาปต่อคนที่ฆ่าตัวตายไปแล้ว การแสดงออกเช่นนี้ดูจะไม่มีกรุณาจิตเอาเสียเลย
ขอบคุณภาพและข้อมูลจาก เฟซบุ๊ก พระไพรวัลย์ วรรณบุตร
